باسمه تعالی
<< کل من علیها فان و یبقی وجه ربک ذوالجلال والاکرام >> (الرحمن- 26 و 25)
در پایان سالروز ولادت حضرت معصومه (س)، جسم خاکی حاج سید علی اکرمی از میان ما خاکیان رفت ولی روح او همچنان زنده بوده و خواهد بود که او سالک راه حق بود و پیرو جد بزرگوارش رسول گرامی اسلام (ص). آنچه باعث شد تا پیکر این سید وارسته با حضور عده ای چشمگیر و در عین حال بی پیرایش اقشار مختلف مردم سمنان تشییع شده و همچنین مراسم متعدد ختم ایشان، بسیار با شکوه برگزار شود، وجود خصلتهای بارز در شخص ایشان می باشد که جهت یادآوری و تخلق خویش به این خصائل، به ذکر اهم آنها می پردازیم. به امید آنکه حق ایشان ادا شده و در ضمن رهنمودی باشد برای همه ما بازماندگان، که راه این سید جلیل القدر را انشاءالله ادامه دهیم.

1- اطاعت از فرامین الهی : حاجی در خانواده ای مذهبی رشد یافته و یکی از پیروان و مریدان زاهد و وارسته مرحوم حاج آقا نجات (ره) بود. نماز، روزه، خمس و سایر فرائض ایشان هیچگاه ترک نشد. به طور خلاصه ایشان فردی کاملا مذهبی بوده و مذهب با رگ و پوست و خون و جان وی عجین شده بود.

2- ساده زیستی : حاجی بسیار ساده زندگی می کرد. فریفته مال و منال نبود و به دنبال کسب روزی حلال بود. او به حق دریافته بود که کرامت به تقوی است نه به مال دنیا (ان اکرمکم عندالله اتقیکم). لذا بیشتر از آنکه به فکر معاش باشد، معاد را در نظر داشت. به نظر می رسید پیرو حداقل معاش در جهت کسب حداکثر معاد بود.

3- خلوص : حاجی اهل ریا و تظاهر نبود، سعی داشت تا به هر آنچه می گوید عمل کند. اعتقاد به کسب رضایت خدا، باعث شده بود نفاق و دوگانگی در زندگی این انسان وارسته راه نیابد.

4- حاج سید علی که خود در خانواده ای مستضعف پا به عرصه وجود گذارده و با تمام وجود خویش فقر را درک کرده بود، همواره به فکر مستضعفین بود. پیرو راستین سنت زیبنده قرض الحسنه بود. با کمک حاجی بسیار زندگی ها شکل گرفته و مشکلات مادی خانواده ها بر طرف گردید. او که کاسب محله جهادیه بود، همواره مسائل اخلاقی را مقدم بر مسائل اقتصادی می دانست.

5- صداقت و راستگویی: یکی دیگر از خصوصیات برجسته حاجی، صداقت و راستگویی وی بود. او دهان خویش را به گناه زشت دروغ آلوده نمی ساخت. راستگویی در حاجی خود باعث کسب سایر خصائل نیکو شده بود. حاجی با توجه به شغل شریفش، فردی امین بود. در امانت نه تنها هیچگاه خیانت نکرد که حتی فکر آن نیز به مغزش خطور نیافت.

6- رازداری: موقعیت حاجی در محله باعث شده بود تا بر بسیاری از رازهای مشتریانش واقف باشد، اما او هیچگاه در صدد افشای هیچ رازی نبوده و در این رابطه بسیار امین بود.

7- سرباز انقلاب بودن: حاجی در پیروزی انقلاب اسلامی ایران همچون قطره ای در دریای بیکران مردم بود و برای انقلاب کتک خورد، پس از پیروزی انقلاب نیز در حد توانش در جبهه به عنوان سربازی گمنام جنگید، مرید امام و رهبری بود و مطیع روحانیت راستین شیعه.

8- تلاشگری: حاجی از ابتدای کودکی تا هنگام وفات هیچگاه دست از تلاش نکشید. کار را جوهر انسان می دانست. از تنبلی و کاهلی به شدت بیزار بود. به کار خویش عشق می ورزید. به طور مستمر و پی گیر به دنبال کسب حلال بود. عنوان "الکاسب حبیب الله" زیبنده و سزاوار او بود.

9-عشق به اهل بیت (سلام الله علیهم): سرتاپای وجود حاجی عشق به اهل بیت بود. روز ولایت مولای متقیان علی (ع) "عید غدیر خم" را بسیار گرامی می داشت. حاجی در این روز به میمنت و مبارکی ولایت علی (ع) به بستگان عیدی می داد. یاد مادرش صدیقه طاهره، حضرت زهرا(س) و جد بزرگوارش حضرت حسین (ع) را همواره گرامی داشته و بر مصائب ایشان بی ریا می گریست.

10-دلسوزی و مهربانی و خدمتگذاری: حاجی فردی بسیار دلسوز و مهربان، نه تنها برای خانواده بلکه برای همگان بود. پرس و جوی وضعیت افراد را وظیفه خود می دانست. برای بهبود وضعیت آنها، دعا و در صورت امکان، اقدام می نمود. قلب حاجی عاری از کینه و عداوت جاهلانه بود. به همین جهت بسیار آرام و مطمئن بود. حاجی خدمتگذار همه بود. با توجه به فرمایش رسول خدا (ص) که "سیدالقوم خادمهم" (آقای هر قوم خدمتگذار آن قوم است)، به راستی فرزند جسمی و معنوی رسول خدا بود.

11-نیکوکاری و باقیات صالحات: حاجی در امور خیر، همواره از پیشگامان بود. او اگر چه زندگی متوسطی داشت و بسیار ساده زندگی میکرد، اما بیش از وسع و توانش، اهل نیکوکاری بود. به مصداق آیه شریفه "انما یعمر مساجدالله من آمن بالله و الیوم الاخر"(توبه-9) در تجدید بنای مسجد قدیرآباد، با تاسی از مادر مرحومه اش، سهم چشمگیر و بارزی داشت.

12-قناعت، صبوری و شکرگزاری: حاجی اگرچه کودکی خود را با فقر آغاز کرده بود، ولی پس از تمکن نسبی، هیچگاه قناعت را فراموش نکرد. هیچگاه به مال دنیا حریص نبود. در زندگی، خصوصا در تحمل سختیها و شدائد روزگار بسیار صبور بود. شکر و سپاس از خدا را وظیفه خود دانسته و باعث فزونی نعمت می دانست "لئن شکرتم لازیدنکم".

با توجه به خصائل فوق، حاجی که گواه و نمونه ای خوب از انسان های مومن بود، با پایانی نیک و عاقبتی بخیر دار فانی را پس از ادای نماز جماعت و ذکر شهادتین و نام ائمه اطهار (س)، وداع گفت "عاش سعیدا و مات سعیدا". حاجی نیکو زندگی کرد و نیکو از دنیا رفت و امید آن است که با شفاعت رسول گرامی اسلام و جده سادات فاطمه زهرا (س) در روز قیامت نیز به نیکی محشور گردد و در جوار ائمه اطهار (س) به زندگی معنوی خویش ادامه دهد، و ما بازماندگان گنه کار و سیه روی را در آن دنیا نیز از دعای خیرش محروم نفرماید.



از آن مرحوم مغفور سه پسر به نام هاي: سید رحمت الله، سید محمد علی و سيد حسن و دو دختر باقي است كه انشالله باقيات الصالحات ايشان خواهند بود.